شیب بندی استخر و قوانین آن

شیب بندی استخر چیست و چرا انجام می‌شود؟

تعریف شیب بندی استخر (شیب کف، شیب دیواره و شیب حاشیه)

شیب‌بندی استخر یعنی ایجاد یک شیب کنترل‌شده در کف، دیواره‌ها و حاشیه اطراف استخر به‌طوری‌که:

آب داخل استخر همیشه در مسیر درستی حرکت کند.
آب سطحی اطراف استخر جمع نشود و محیط لیز و خطرناک نشود.
سازه استخر در طول زمان آسیب نبیند.

در زبان ساده: شیب بندی استخر یعنی تصمیم می‌گیریم آب کجا بایستد و کجا نایستد.

کف استخر معمولاً با یک شیب ملایم به سمت کف‌شور یا خروجی تخلیه آب طراحی می‌شود تا گردش و تصفیه آب استخر به درستی انجام گیرد. در فرآیند ساخت استخر با سیستم تصفیه آب، این بخش اهمیت زیادی دارد؛ زیرا شیب و محل قرارگیری کف‌شور، مستقیماً بر عملکرد پمپ و فیلتر تأثیر می‌گذارد.

دیواره‌های استخر در برخی انواع استخر، مانند استخرهای کشاورزی و ذخیره آب، با زاویه مشخصی حفر یا بتن‌ریزی می‌شوند تا از ریزش دیواره‌ها جلوگیری شود. همچنین حاشیه استخر یا همان ناحیه اطراف لبه، باید دارای شیب استاندارد و ضدلغزش باشد تا سطح آن همواره خشک مانده و از لغزندگی و حوادث اطراف استخر پیشگیری شود

شیب بندی استخر چه فرقی با «شیب طبیعی زمین» یا «زهکشی ساده کف» دارد؟

گاهی کارفرما یا پیمانکار می‌گوید «زمین خودش یه شیب داره، همونه دیگه». نه. شیب طبیعی زمین تصادفی است، کنترل‌شده نیست و معمولاً با هدف معماری یا ایمنی انسان طراحی نشده. شیب بندی استخر یعنی شما به‌صورت مهندسی تعیین می‌کنی چند درصد اختلاف تراز لازم است، در کدام جهت، و این اختلاف در کل سطح باید یکنواخت و قابل نظارت باشد.

همین کنترل‌پذیری است که بعدها به شما اجازه می‌دهد استخر را تحویل بگیرید، بیمه کنید، و در صورت بازرسی ایمنی (مثلاً برای بهره‌برداری عمومی یا نیمه‌عمومی) سربلند باشید. مقررات بین‌المللی مثل FINA Facilities Rules و International Swimming Pool and Spa Code (ISPSC) به‌طور مستقیم روی هندسه و شرایط بهره‌برداری استخر حساس‌اند، چون هر عدم تقارن یا پله ناگهانی می‌تواند منجر به حادثه شود. این یعنی شیب بندی یک الزام فنی است، نه سلیقه پیمانکار. (FINA Facilities Rules، ISPSC 2021)

وظیفه شیب در هدایت آب به کف‌شور و جلوگیری از ماند آب، یخ‌زدگی و تخریب عایق

اگر کف استخر یا کف حاشیه استخر نقاطی داشته باشد که آب در آن جمع شود (اصطلاحاً آب‌گیر یا puddle)، چند اتفاق بد رخ می‌دهد:

در زمستان آب راکد می‌تواند یخ بزند و یخ باعث تنش موضعی و ترک در پوشش استخر یا سرامیک شود.
آب راکد محل ایده‌آلی برای رشد جلبک و باکتری است و این یعنی نیاز بیشتر به کلر و شوک شیمیایی.
رطوبت مداوم، عایق و بتن زیرکار را ضعیف می‌کند و احتمال نفوذ آب به آرماتور بالا می‌رود. نفوذ آب و زنگ‌زدگی میلگرد یکی از علت‌های ترک‌‌خوردگی و کاهش عمر مفید استخر است که در استانداردهای طراحی و نگهداری استخرهای شنا به‌عنوان ریسک اصلی ذکر می‌شود. (Recommended Standards for Swimming Pool Design and Operation)

بنابراین شیب فقط برای «خروج آب» نیست؛ شیب یک لایه امنیتی است در برابر خرابی سازه، هزینه تعمیر و حتی حادثه انسانی.

چرا شیب بندی درست برای ایمنی و عمر استخر حیاتی است؟

جلوگیری از آسیب سازه‌ای (نفوذ آب به آرماتور، اکسیداسیون، ترک خوردن بتن، ریزش دیواره)

وقتی آب در کف یا پشت جداره بماند، رطوبت وارد بتن می‌شود، میلگرد زنگ می‌زند و بتن می‌ترکد. این چرخه یعنی هزینه‌های ترمیم و آب‌بندی مجدد. در استخرهای خاکی یا استخر ژئوممبران (ذخیره آب)، اگر دیواره بدون شیب پایدار رها شود، احتمال ریزش دیواره و باز شدن لاینر خیلی بالاست. در واقع، در چنین استخرهایی شیب دیواره نه فقط برای هدایت آب، بلکه برای پایداری کل حوضچه حیاتی است. (Pool & Hot Tub Council of Canada Building Code)

بهداشت و کیفیت آب (جلوگیری از تجمع رسوب، جلبک و آلودگی در نقاط بدون جریان)

نقاط بدون گردش آب به‌مرور لجن می‌گیرند. این لجن یعنی غذای باکتری. همین مسئله با سلامت شناگران مخصوصاً کودک‌ها رابطه مستقیم دارد. آمارها نشان می‌دهد فقط در یک سال، حدود ۶۷۰۰ مراجعه اورژانسی کودکان به‌دلیل آسیب‌های مرتبط با استخر و اسپا ثبت شده است و صدها مورد غرق‌شدگی و شبه‌غرق‌شدگی به دلیل شرایط ناایمن گزارش می‌شود. (RubyHome Luxury Realty، RenoSys، U.S. Consumer Product Safety Commission)

هر چیزی که کیفیت آب و دید در آب را پایین بیاورد — از جمله نواحی کدر جلبکی ناشی از آبِ راکد — ریسک حادثه را بالاتر می‌برد. در بازه ۲۰۱۸ تا ۲۰۲0، میانگین سالانه غرق‌شدگی‌های مرگبار مرتبط با استخر و اسپا حدود ۳۷۱ مورد گزارش شده و بخش بزرگی از این مرگ‌ها در محیط‌های مسکونی رخ داده است. حدود ۷۴٪ حوادث مرگبار استخر در استخرهای خانگی اتفاق افتاده، یعنی همان جایی که معمولاً نظارت تخصصی کمتر است. (U.S. Consumer Product Safety Commission، Craig A. Davis APLC)

ترجمه ساده: شیب‌بندی غیرایمن فقط یک ایراد مهندسی نیست؛ مستقیم با جان انسان در ارتباط است.

ایمنی شناگران (جلوگیری از افت ناگهانی عمق و نقاط لغزنده خطرناک)

طبق دستورالعمل‌های ایمنی استخرهای عمومی مثل ISPSC و مقررات فدراسیون‌های شنا، تغییر عمق نباید ناگهانی باشد. یک افت تند یا شیب زیاد در قسمت کم‌عمق می‌تواند باعث لیز خوردن یا از دست دادن تعادل شود. این برای بچه‌ها، سالمندان و افراد کم‌تجربه خطرناک است؛ این گروه‌ها بیشترین سهم را در حوادث استخر دارند و متأسفانه در آمار مرگ‌ومیر هم سهم بالایی دارند (۳۵۸ مورد غرق‌شدگی کودک در سال طبق RenoSys، و حدود ۳۹۰ مرگ سالانه ناشی از غرق‌شدگی استخر یا اسپا طبق Edgar Snyder & Associates).

صرفه‌جویی در هزینه‌ تعمیرات و آب‌بندی مجدد

اجرای شیب بندی استخر در ابتدا شاید چند درصد هزینه بیشتری ایجاد کند (تراز لیزری، نیروی ماهر، زمان کنترل و اصلاح)، اما در مقیاس عمر استخر، این کار ارزان‌ترین بیمه‌ای است که می‌توان گرفت. وقتی کف از اول درست شیب‌بندی و آب‌بندی شده باشد، احتمال اینکه بعداً مجبور شوید استخر را تخلیه کنید، کف را بتراشید، مجدد ملات‌ریزی کنید و دوباره کاشی کنید، خیلی کمتر است. این یعنی صدها تا هزاران یورو صرفه‌جویی در هر بازسازی دوره‌ای.

قوانین و استانداردهای شیب بندی استخر (قوانین شیب بندی استخر)

شیب استاندارد کف استخرهای شنای مسکونی و تفریحی

در بیشتر استانداردهای بین‌المللی بهره‌برداری استخر، کف باید یک شیب یکنواخت و قابل‌پیش‌بینی داشته باشد که آب را به سمت خروجی هدایت کند بدون اینکه شناگر در آن بخش احساس «سُر خوردن ناگهانی» کند. در عمل:

کف در بخش کم‌عمق تا میانه استخر معمولاً با شیب حدود ۱٪ تا ۲٪ به سمت کف‌شور یا خروجی تخلیه اجرا می‌شود.
شیب نباید آن‌قدر زیاد باشد که شخصی که در بخش کم‌عمق راه می‌رود تعادلش را از دست بدهد. بسیاری از ضوابط فنی استفاده‌شده در استخرهای عمومی و آموزشی، از جمله دستورالعمل‌هایی که در مقررات FINA Facilities Rules و ISPSC لحاظ می‌شود، تأکید می‌کنند که شیب کف در ناحیه‌ای که برای ایستادن یا آموزش در نظر گرفته شده نباید تند باشد و تغییر عمق باید تدریجی باشد.

به‌طور رایج، حداکثر شیب مجاز در ناحیه استفاده عمومی و تفریحی چیزی در حدود ۷٪ در نظر گرفته می‌شود، تا کنترل بدن و پایداری کف پا حفظ شود. (FINA Facilities Rules، ISPSC 2021)

در استخر آموزشی خردسالان یا ناحیه بازی کودک، این شیب حتی ملایم‌تر طراحی می‌شود تا کودک با یک قدم اشتباه وارد عمق ناگهانی نشود. همین جاست که پای آمار ایمنی وسط می‌آید: کودکان خردسال بالاترین ریسک غرق‌شدگی را دارند و یک تغییر ناگهانی عمق چند ده سانتی‌متری می‌تواند تبدیل به بحران شود. (U.S. Consumer Product Safety Commission)

شیب دیواره و کف در استخرهای ذخیره آب / کشاورزی (استخر ژئوممبران)

در استخرهای ذخیره آب، استخر پرورش آبزیان یا استخر کشاورزی با لاینر ژئوممبران، قانون بازی فرق دارد. اینجا مهم‌ترین چیز، پایداری خاک و سالم ماندن لاینر است.

دیواره‌ها معمولاً با شیب باز (مثلاً زاویه حدود ۳۰ تا ۶۰ درجه یا نسبت‌های تقریبی ۱:۱ تا ۱:۳ بین عمق و ارتفاع) ساخته می‌شوند تا دیواره ریزش نکند.
در پاشنه دیواره (جایی که دیواره به کف می‌رسد) معمولاً یک ترانشه مهار یا حوضچه جمع‌آوری رسوب در نظر گرفته می‌شود تا هم لاینر قفل شود و هم رسوبات و لجن انتهایی در یک نقطه متمرکز جمع شود و وارد سیستم لوله‌کشی نشود.
اینها دقیقاً بخشی از قوانین شیب بندی استخر در مدل‌های غیرمسکونی هستند و نادیده گرفتنشان مساوی با ریسک پارگی ژئوممبران و از دست رفتن کل حجم آب است.

شیب و ضوابط حاشیه و محوطه اطراف استخر

خیلی از کارفرماها روی خود حوض تمرکز می‌کنند و حاشیه را دستِ آخر می‌گذارند. اما حاشیه استخر، مخصوصاً در استخر مسکونی، همان‌جایی است که بیشترین سرخوردن و افتادن اتفاق می‌افتد.

محوطه اطراف استخر باید شیب ملایم حدود ۲٪ رو به بیرون داشته باشد تا آب روی کف دور استخر نماند و سطح دائماً خیس نشود.
سطح حاشیه باید غیرلغزنده، قابل شست‌وشو و قابل تخلیه باشد. این الزام در دستورالعمل‌های بهره‌برداری ایمن استخرهای عمومی و کدهای ساختمانی برای استخرهای مسکونی هم دیده می‌شود. (Pool & Hot Tub Council of Canada Building Code)
حاشیه باید به‌اندازه کافی عریض باشد تا یک نجات‌غریق یا ناظر بتواند به‌راحتی حرکت کند و در صورت حادثه سریعاً دسترسی داشته باشد. در بسیاری از راهنماهای طراحی، حداقل این عرض برای استخرهای سرپوشیده حدود ۲ متر و برای استخرهای روباز حدود ۴ متر در نظر گرفته می‌شود. این الزام بیشتر بحث ایمنی و امکان واکنش اضطراری است تا زیبایی.

اینجا دوباره یادمان می‌آید که بخش بزرگی از حوادث غرق‌شدگی در استخرهای خصوصی اتفاق می‌افتد (حدود ۷۴٪ از موارد مرگبار در محیط‌های خانگی رخ می‌دهد)، یعنی همان‌جایی که معمولاً خبری از ناجی استخر یا تیم نجات حرفه‌ای نیست. در پروژه‌های ساخت استخر در شهرکرد و سایر مناطق سردسیر، رعایت استانداردهای ایمنی استخر، نصب سیستم‌های هشدار و آموزش کاربران، اهمیت دوچندان دارد تا از بروز چنین حوادث استخر خانگی جلوگیری شود.

قوانین تکمیلی برای کاربری‌های خاص

استخر آموزشی کودکان: عمق یکنواخت، شیب بسیار ملایم، دسترسی مربی در تمام طول حوض.
استخر تفریحی خانوادگی: تغییر عمق تدریجی و بدون «پله عمقی» ناگهانی.
استخر مسابقه یا غواصی: این استخرها طبق FINA و مقررات فدراسیون‌های ملی شنا باید در ناحیه شروع و شیرجه عمق مشخصی داشته باشند تا شیرجه‌زن با کف برخورد نکند. در این فضا معمولاً شیب از بخش عمیق به بخش کم‌عمق مدیریت می‌شود، اما همچنان انتقال عمق باید قابل پیش‌بینی و علامت‌گذاری‌شده باشد (تابلو عمق و نشانه‌گذاری خطوط).

مراحل اجرای شیب بندی استخر (گام‌به‌گام تا تحویل)

مرحله ۱: بررسی نقشه و تعیین نقاط تخلیه (کف‌شورها، لوله‌های خروجی، جمع‌کننده رسوب)

همه‌چیز از طراحی شروع می‌شود. باید دقیقاً مشخص شود آب به کجا می‌رود. در استخرهای شنا، معمولاً یک یا چند کف‌شور در پایین‌ترین نقاط قرار می‌گیرند. در استخرهای کشاورزی، ممکن است یک حوضچه جمع‌آوری لجن در پایین‌دست حوض ایجاد شود.

مرحله ۲: آماده‌سازی بستر و زیرسازی (خاک‌برداری، کوبش، تراز اولیه، حذف سنگ و خاک نرم)

زیرسازی باید متراکم و پایدار باشد؛ خاک سست یا سنگ تیز یعنی نقطه ضعف. هر حفره یا سنگ برجسته می‌تواند باعث تغییر ناخواسته شیب و بعدتر ایجاد حوضچه آب راکد شود.

مرحله ۳: تعیین شیب با ابزار دقیق (تراز لیزری، ریسمان کار، پگ‌گذاری تراز بالا/پایین)

شیب بندی استخر کار چشمی نیست. تراز لیزری یا حداقل ریسمان کار کشیده‌شده روی پِگ‌ها (نشانگرهای ارتفاع) به شما می‌گوید چه اختلاف تراز باید ایجاد شود تا به آن ۱–۲٪ یا هر مقدار مصوب در نقشه برسید.

مرحله 4: قالب‌گذاری و آرماتوربندی/زیرسازی بتن یا ملات شیب‌بندی

در این مرحله کف و دیواره (در استخر بتنی) یا رمپ دیواره (در استخر خاکی/ژئوممبران) شکل می‌گیرد. ایده این است که سطح نهایی یکنواخت باشد، نه پله‌پله و نه موج‌دار؛ چون هر موج یعنی یک جیب آب.

مرحله 5: بتن‌ریزی / ملات‌ریزی شیب و پرداخت نهایی سطح

بتن یا ملات شیب‌بندی ریخته و پرداخت می‌شود. اگر قصد دارید کاشی یا سرامیک استخری کار کنید، کیفیت پرداخت خیلی مهم است چون هر ناهمواری زیر کاشی بعداً به‌چشم می‌آید و آب هم همان‌جا می‌ایستد.

مرحله 6: کنترل و تست شیب (Pre-Delivery Test)

قبل از اینکه استخر به‌طور کامل آبگیری شود، معمولاً لایه نازکی از آب در کف پخش می‌کنند تا ببینند آب به‌کدام سمت حرکت می‌کند و کجا می‌ماند. این مرحله نباید حذف شود، چون آخرین فرصت شما برای اصلاح قبل از عایق‌کاری نهایی است.

مرحله 7: عایق‌کاری و آب‌بندی (جلوگیری از نفوذ آب به بتن و آرماتور، افزایش طول عمر سازه)

بعد از اطمینان از شیب صحیح، عایق اجرا می‌شود. آب‌بندی اصولی همراه با شیب درست، احتمال نفوذ آب به آرماتور و زنگ‌زدگی (که یکی از دلایل ترک‌های طولانی‌مدت است) را به‌شدت کم می‌کند. این دقیقاً همان‌چیزی است که استانداردهای طراحی و بهره‌برداری استخرها روی آن تأکید دارند. (Recommended Standards for Swimming Pool Design and Operation)

مرحله 8: پوشش نهایی (کاشی/سرامیک استخری، ورق ژئوممبران، یا فینیش دیگر)

در استخر شنای بتنی یا سرامیکی، الان زمان نصب پوشش نهایی است. در استخر کشاورزی یا ذخیره آب، این مرحله یعنی نصب ژئوممبران روی سطحی که قبلاً با شیب کنترل‌شده آماده شده است.

اشتباهات مرگبار در شیب بندی استخر

شیب تند یا ناهموار در قسمت کم‌عمق → خطر سر خوردن، ترس شناگران مبتدی، عدم امکان آموزش ایمن

اگر شیب کف در بخش کم‌عمق تند باشد، کودک یا بزرگسال کم‌تجربه تعادلش را از دست می‌دهد. این لحظه، مخصوصاً وقتی صورت فرد زیر آب می‌رود، همان چند ثانیه بحرانی است که در بسیاری از پرونده‌های غرق‌شدگی خانگی دیده می‌شود.

ایجاد نقاط «آب راکد» بدون خروجی → رشد جلبک، بوی بد، شوک کلر بیشتر، در نهایت پوسته‌پوسته شدن روکش استخر

آب راکد یعنی جلبک. جلبک یعنی لیزی کف. لیزی کف یعنی زمین خوردن کنار استخر یا در پله ورودی آب. و ما می‌دانیم که سالانه هزاران مراجعه اورژانسی کودکان به‌دلیل آسیب در استخر و اسپا ثبت می‌شود. (RubyHome Luxury Realty)

بی‌توجهی به شیب دیواره و پایداری خاک در استخرهای خاکی/ژئوممبران → ریزش دیواره و پاره شدن لاینر

یک دیواره تخریب‌شده فقط یک مشکل فنی نیست؛ در استخرهای ذخیره آب کشاورزی یعنی از دست رفتن کل حجم آب و احتمالاً خطر برای افراد حاضر در اطراف حوضچه.

نبود زهکش و شیب مناسب در حاشیه استخر → سطح خیس و لغزنده، خطر سقوط، و فرسایش لبه استخر

سطح همیشه خیس مساوی با کف‌پوش لیز و سقوط. سقوط کنار استخر مخصوصاً برای بچه‌ها و سالمندان می‌تواند خیلی جدی باشد. آمارها نشان داده‌اند که سالانه حدود ۳۹۰ مرگ ناشی از غرق‌شدگی در استخر یا اسپا گزارش می‌شود و بخشی از این سناریوها با یک لحظه لیز خوردن شروع شده‌اند. (Edgar Snyder & Associates)

نادیده گرفتن ولتاژ ایمن و کف‌پوش غیرلغزنده اطراف استخر → مسئولیت حقوقی و رد‌شدن بهره‌برداری توسط ناظر

کدهای بین‌المللی مثل ISPSC و دستورالعمل‌های ایمنی در استخرهای عمومی و خانگی به‌صراحت روی ایمنی الکتریکی در نزدیکی آب، استفاده از ولتاژ پایین در محدوده تماس مستقیم و سطح غیرلغزنده تأکید دارند. رعایت‌نکردن یعنی احتمال اینکه استخر شما در بازرسی نهایی تأیید نشود یا بیمه آن را پوشش ندهد.

چک‌لیست کنترل و تحویل شیب بندی استخر قبل از آبگیری نهایی

تراز و شیب کف استخر

آیا آب در همه‌جا به سمت کف‌شورها حرکت می‌کند؟
آیا نقطه‌ای هست که آب در آن جمع شود و بماند؟

شیب دیواره‌ها / پایداری خاک (در استخرهای خاکی/کشاورزی)

آیا شیب دیواره‌ها ملایم و پایدار است (مثلاً ۳۰ تا ۶۰ درجه بسته به جنس خاک)؟
آیا لاینر (ژئوممبران) بدون کشش بیش‌ازحد و بدون چین خطرناک خوابیده است؟

حاشیه و محوطه استخر

آیا حاشیه استخر حداقل عرض ایمن برای عبور و امداد دارد (مثلاً حدود ۲ متر در سرپوشیده و بیشتر در روباز)؟
آیا محوطه اطراف استخر شیب حدود ۲٪ به سمت بیرون دارد تا آب نایستد و زمین لیز نشود؟

الزامات ایمنی

آیا سطوح حاشیه ضدلغزش هستند؟
آیا تابلوهای اعلام عمق و نقاط تغییر شیب نصب شده‌اند؟
آیا تأمین برق و روشنایی در محدوده استخر با ولتاژ ایمن و طبق کد انجام شده است؟ (ISPSC 2021)

این چک‌لیست همان سند تحویل شماست. اگر حتی یک مورد از این‌ها تأیید نشود، یعنی هنوز «آماده آبگیری دائم» نیستید.

سوالات متداول درباره شیب بندی استخر (FAQ)

شیب استاندارد کف استخر باید چند درصد باشد؟

معمولاً بین ۱٪ تا ۲٪ برای هدایت آب به سمت تخلیه. در نواحی استفاده عمومی و کم‌عمق نباید آن‌قدر زیاد شود که شناگر در حال راه رفتن ناگهان سر بخورد. در بسیاری از دستورالعمل‌ها حداکثر شیب قابل‌قبول در بخش تفریحی حدود ۷٪ بیان می‌شود، چون بالاتر از آن کنترل بدن سخت می‌شود و ریسک حادثه بالا می‌رود. (FINA Facilities Rules، ISPSC 2021)

آیا بعد از ساخت استخر می‌شود شیب کف را اصلاح کرد؟

بله، اما ارزان نیست. معمولاً باید یا ملات و بتن بخش‌هایی تراشیده و دوباره اجرا شود یا کف با لایه جدید تراز شود و بعد دوباره آب‌بندی و کاشی‌کاری انجام شود. یعنی هر میلیمتر خطا در روز اول، بعدها چند میلیون هزینه می‌شود. به همین دلیل مرحله «Pre-Delivery Test» و کنترل شیب قبل از آب‌بندی نهایی حیاتی است.

شیب بندی استخر کشاورزی چه فرقی با شیب بندی استخر شنا دارد؟

در استخر شنا، تمرکز روی راحتی و ایمنی انسان است؛ شیب کم، تعادل خوب پا، تغییر تدریجی عمق و کنترل آسان آب سطحی.
در استخر کشاورزی یا ذخیره آب، تمرکز روی پایداری خاک، جلوگیری از ریزش دیواره و محافظت از لاینر ژئوممبران است. بنابراین دیواره‌ها با زاویه باز (۳۰ تا ۶۰ درجه) و کف با یک مسیر واضح برای تخلیه لجن طراحی می‌شوند.

شیب اطراف استخر (محوطه کناری) باید چطور باشد؟

محوطه باید حدود ۲٪ شیب رو به بیرون داشته باشد تا آب باران یا آب پاشش شناگران روی سطح نایستد. سطح اطراف هم باید غیرلغزنده باشد، چون بخش زیادی از حوادث استخر در فضای اطراف حوض رخ می‌دهد، نه داخل آب. همین سقوط‌های ساده گاهی به سرضربه و بیهوشی منجر می‌شود و متأسفانه در آمار غرق‌شدگی کودکان سهم دارد. (RubyHome Luxury Realty، U.S. Consumer Product Safety Commission)

اگر شیب‌بندی رعایت نشود چه اتفاقی می‌افتد؟

ترک سازه، پوسته‌پوسته شدن روکش، رشد جلبک و لیز شدن کف، ایستادن آب آلوده، صدمه‌دیدن لاینر، و مهم‌تر از همه: افزایش ریسک حادثه انسانی. به‌یاد داشته باشید که هر سال صدها مورد غرق‌شدگی مرگبار در استخرها و اسپاها گزارش می‌شود و بیشترشان در محیط‌های غیراستاندارد مسکونی رخ می‌دهد. (Edgar Snyder & Associates، Craig A. Davis APLC)

جمع‌بندی

شیب بندی استخر فقط یک جزئیات اجرایی در بتن‌ریزی نیست. این موضوع در استانداردهای بین‌المللی مثل FINA Facilities Rules، ISPSC و راهنماهای طراحی و بهره‌برداری استخرهای عمومی و مسکونی به‌عنوان یک معیار ایمنی دیده می‌شود. همین استانداردها هستند که بعداً در زمان بازرسی (و حتی در رسیدگی حقوقی بعد از حادثه) ملاک قضاوت قرار می‌گیرند.

وقتی کف استخر شیب یکنواخت و قابل‌پیش‌بینی دارد، حاشیه استخر سطح ضدلغزش و شیب ۲٪ رو به بیرون دارد، دیواره‌ها پایدارند و تخلیه آب مدیریت می‌شود، شما فقط یک استخر «زیبا» نمی‌سازید؛ شما یک فضای کنترل‌شده از نظر ایمنی و بهداشت می‌سازید.